بســــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

 

 

مردی آرام آرام قدم برمی دارد.مردی که فلک، ماه را چراغ راهش کرده و زمین، جبینش را برای طواف پایش مهیا کرده است.
بزرگ مردی از تبار فاطمه (سلام الله علیها) قلب شب را می شکافد و آرام قدم برمی دارد.
نسیمی خنک به پرواز درمی آید و قطب عالم وجود برای در بر گرفتنش به تپش درمی آید. قامتی استوار به سمت مزاری پاک حرکت می کند؛ مزاری نورانی، مزاری مظلومانه.
 
در و دیوار برای بوسه بر سر انگشتانش سبقت می گیرند و ملائک برای تماشای لحظه ای از راز و نیازش به شوق می آیند.
عطر گیسوانش هوش از سر کاینات ربوده، فضا ذکر لبانش را با گوش جان می شنود و هستی پروانه ور به دور وجودش می چرخد.
بزرگ مردی از تبار فاطمه (سلام الله علیها) می آید که تپش های قلبش تیرگی را نور می بخشد و محبت؛ با جرعه ای از او سیراب می گردد.
 
قلب مردی به درد آمده که رکن و مقام در برابرش به پا ایستاده اند و کعبه و منی به سجده افتاده اند و فریاد برمی کشند: کجاست فرزند رسول خدا (صلی الله علیه و آله) ؟ کجاست برطرف کننده ی پریشانی ها؟ کجاست خوشنود کننده ی دلها؟ کجاست جوینده ی خون شهید کربلا و کجاست انتقام گیرنده از پهلوی مادرش زهرا (سلام الله علیها)؟ و او همچنان در اوج انتظار قدم برمی دارد.
 
همو که سینه اش از یاد سینه ی شکفته ی مادرش شرحه شرحه گشته و منتظر است تا این غروب دلخراش سر آید.ای فرزند طه و یس، در کجای این سرزمین خاکی، این بیابانهای بی انتها سکنی گزیده ای؟
ای خورشید پنهان در پشت ابرهای تیره ی گناهمان، محراب کدامین سرزمین به سجده ی طولانیت به خود می بالد و کدامین کهکشان به در برگرفتنت افتخار می کند؟
 
ای پسر فاطمه (سلام الله علیها) عقل و هوش، از صبر و انتظار زایل گشته و گل ها از ندیدن رویت پژمرده اند، درختان دگر میلی به بارور شدن ندارند، کوه ها خمیده و دریاها در تلاطمند.
ای یوسف زهرا آیا زمان آن نرسیده که نسیمی از بوی پیراهنت وجود نابینایمان را بینا کند؟ آیا وقت آن نرسیده که این شب هجران صبح شود؟ آیا وقت آن نرسیده تا زخم مادرت زهرا (سلام الله علیها) را التیام دهی؟
 
سینه ها دلتنگ و قلب ها به درد آمده ولی ای عزیز زهرا (سلام الله علیها) هنوز نیامده ای!!
 
دیر زمانی است بغض چون خنجری راه گلویمان را بسته و اشک چون غباری دیدگانمان را تیره نموده، درد ما درمان نمی شود مگر با دیدن چهره ی دلربای تو.
 
 
پس ای روح عالم هستی! ای قبله ی هر مسجود « بیا »